A CITY FULL OF FEELINGS A CITY FULL OF FEELINGS







Υπό την αιγίδα:

Γεώργιος Τέμπλαρ: Η ιστορική μορφή του Καρναβαλιού που έδωσε το όνομά του σε οδό της πόλης

Ο Γεώργιος Τέμπλαρ, δημοσιογράφος και κοινωνικός παράγοντας της Λεμεσού, όπως τον περιγράφει σε σημείωμά του ο Τότης Μανδαλιός, γεννήθηκε το 1891 και πέθανε το 1981. Με όνομα που συνδέεται με την ιστορία του τόπου και την περίοδο των Ναϊτών Ιπποτών στο νησί, ο «πατριάρχης» του Καρναβαλιού στη Λεμεσό, όπως είναι γνωστός, θα ήταν σήμερα σχεδόν συνομήλικος με τον ίδιο το θεσμό που αγάπησε και δόξασε.

Το κλασικό μονόκλ και το φέσι του, πέρα από την πιο χαρακτηριστική αμφίεση στην ιστορία του καρναβαλιού της πόλης, είναι επίσης ένα σύμβολο για το χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία της, καθώς μέσα στα χρόνια η Λεμεσός ισορροπεί αρμονικά ανάμεσα στη δυτική και ανατολίτικη κουλτούρα.

«Πιστεύω ότι αυτό το τοπίο της πόλης με τη θάλασσα και τους φιλόξενους ανθρώπους, αλλά και με την τάση που έχουν προς τη μουσική και τη διασκέδαση, έχει δημιουργήσει αυτό το ωραίο κλίμα των κανταδόρων», ανέφερε στον Τότη Μανδαλιό το 1975. Ο Γεώργιος Τέμπλαρ θαύμαζε το έργο των κανταδόρων, την ευθυμία που σκορπούσαν στην πόλη. «Την Τσικνοπέμπτη μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, περίπου το 1946 ή 1947, άρχισα κάθε Τσικνοπέμπτη το φαγοπότι και το γλέντι που έκαμναν οι Μπόνης και Παπίδης τη δεκαετία του 1910», είχε πει στο Μανδαλιό.

Το σπίτι του Γεώργιου Τέμπλαρ φιλοξενούσε για πολλά χρόνια ένα απίθανο καρναβαλίστικο γλέντι με τη συμμετοχή πολλών Λεμεσιανών. Ο ίδιος, ήταν παρών σε κάθε άλλη μεγάλη  γιορτή του καρναβαλιού: από την Αγγλοκρατία, μέχρι και τα κοσμοπολίτικα πάρτι σε θέατρα και ξενοδοχεία. «Κατά την περίοδον της επανα­στάσεως του 1931, που ο τότε πονηρός Κυβερνήτης ήθελε να νεκρώση τα πάντα και τους πάντας, εκόντευαν να νεκρωθούν και διαλυθούν για πάντα τα Καρνα­βάλια», κατέγραφε ο γνωστός καρναβαλιστής.

Ο ίδιος κατάφερε να συνεργαστεί με τις αρχές για να μπορούν οι γιορτές του καρναβαλιού να συνεχιστούν απρόσκοπτα. «Όταν έμαθα παρασκηνιακώς ότι ο Στόρς επήγαινε να μας κάμει να ξεχάσομεν τα Καρναβάλια, όπως σκοπόν είχε το ίδιο να μας κάμει για την Ελληνικήν μας σημαία, την αναπέταση της οποίας μας απηγόρευσεν επί πολλά έτη, έπιασα τους 2 φίλους του αξιωματικούς της Αστυνομίας Ιζέτ και Τζεμάλ και πήγαμε στο Διοικητήριον προς συνάντησιν του Διοικητού. Εγγυηθήκαμε και οι 3 ότι τίποτα το κακό, ή επαναστατικό θα συνέβαινε, εκτός του γεγονότος ότι την Δευτέραν της Καθαράς από το γλέντι και το τραγούδι θα ήμαστε όλοι βραχνιασμένοι και τον εμυήσαμε και τούτον να γένη μάσκα…

Όλοι γνωρίζουμε την συντηρητικότητα των Άγγλων, των φλεγματικών. Στην Λεμεσόν, στα καρναβάλια παρασύραμε την συντηρητικότητά των και έβλε­πες σχεδόν κάθε νύχτα Εγγλέ­ζους Διοικητάς, Αστυνόμους, Δικαστάς, Τελώνας, Μηχανικούς μετά των γυναικών των και των Ελλήνων του Κλάπ φίλων των να γλεντοκοπούν και μεθοκοπούν μαζί με τες χιλιάδες των Ρωμηών».

Σήμερα, πέρα από την οδό Γεωργίου Τέμπλαρ, στην ίδια γειτονιά με το θρυλικό θέατρο Γιορδαμλή, που φιλοξένησε πολλά από τα γλέντια στα οποία πρωτοστατούσε ο διάσημος καρναβαλιστής, η εικόνα του, με το μονόκλ και το φέσι, παραμένει μια από τις εμβληματικές στιγμές του καρναβαλιού. Το πορτρέτο του, όπως και το ίδιο το μονόκλ και το φέσι βρίσκονται στο Ιστορικό Αρχείο της πόλης.

Πηγές:
helates.cut.ac.cy/                                    
limassolinhistory.blogspot.com.cy/

swipe gallery



Αγαπάς και εσύ τη Λεμεσό;