A CITY FULL OF FEELINGS A CITY FULL OF FEELINGS







Υπό την αιγίδα:
Συνεργάτες - Χορηγοί

Οριστικά στο παρελθόν οι αμαξάδες της Λεμεσού: «Έφυγε» από τη ζωή ο τελευταίος του επαγγέλματος

Σε ηλικία 95 χρονών ο Μιχάλης Παυλάς, ο τελευταίος αμαξάς της Λεμεσoύ, έφυγε από τη ζωή, κλείνοντας τον κύκλο της ιστορίας των αμαξάδων. Στη δουλειά ήδη από την ηλικία των 6,5 χρόνων, εγκατέλειψε αναγκαστικά το σχολείο στους 6 πρώτους μήνες του δημοτικού, για να βοηθήσει τον πατέρα του και τον αδερφό του να ζήσουν την οικογένεια ασκώντας το επάγγελμα του αμαξά.

Ο ρόλος των αμαξάδων στη Λεμεσό ήταν ιδιαίτερα σημαντικός, νοουμένου ότι αποτελούσαν το κύριο μεταφορικό μέσο σε μια πόλη που ζούσε από το εμπόριο και τη βιομηχανία. Τα χρόνια εκείνα οι αμαξάδες είχαν τα δικά τους πόστα (κάτι αντίστοιχο με τα ταξί στις μέρες μας) σε κομβικά σημεία της πόλης. Ταμπέλες όπου αναγραφόταν «Τόπος Στάθμευσης αμαξών» υπήρχαν στην εκκλησία της Αγίας Νάπας, στο Παντοπωλείο, έξω από το παραλιακό καφέ – μπαρ Ακταίο και αλλού. Οι αμαξάδες κουβαλούσαν εμπορεύματα από και προς το λιμάνι, όπως επίσης και οικοδομικά υλικά, άμμο, πέτρες, χαλίκια και φύκια από την παραλία για την κατασκευή σπιτιών.

Το 1942 ο Δήμος Λεμεσού, για να διατηρήσει τη πόλη καθαρή, αποφάσισε να αποζημιώσει όλους τους αμαξάδες για να σταματήσουν να ασκούν το επάγγελμα. Οι περισσότεροι αποσύρθηκαν, όμως ορισμένοι, ανάμεσα τους και ο Μιχάλης Παυλάς, παρέμειναν στο επάγγελμα, το οποίο πλέον δεν ήταν τόσο κερδοφόρο όσο στο παρελθόν. Ο Παυλάς ήταν μια χαρακτηριστική φιγούρα της πόλης, δραστήριος, αφοσιωμένος στο επάγγελμα και στους δικούς του ανθρώπους. Ανάμεσα στα πολλά που μετέφερε η άμαξα του Παυλά ήταν και η άμμος για την ανέγερση του Δημαρχείου και της ιστορικής οικίας Πηλαβάκη. Το 1972, με απόφαση της κυβέρνησης, έλαβαν αποζημιώσεις υποχρεωτικά όλοι οι αμαξάδες και αποχώρησαν από το επάγγελμα.

Πηγή: Ιστορικό Αρχείο Λεμεσού (Στο Αρχείο είναι διαθέσιμη μια εκτεταμένη μελέτη για το ρόλο των αμαξάδων στη Λεμεσό, από το Μίμη Σοφοκλέους)