A CITY FULL OF FEELINGS A CITY FULL OF FEELINGS







Υπό την αιγίδα:
Χορηγοί

Η διασταύρωση της φιλίας – Πλατεία Ειρήνης

Ανάμεσα στα τόσα έργα που έδωσαν άλλο, φρέσκο αέρα στην πόλη και την ξαναζωντάνεψαν για μια νέα ανανεωμένη πορεία, υπάρχουν ακόμα στοιχεία που ταξιδεύουν νοερά τον κάθε επισκέπτη σε άλλες πολύ ξεχωριστές εποχές. Σε μια γειτονιά της Δυτικής Λεμεσού παραμένουν 2 ουσιώδη σύμβολα των παλιότερων σχέσεων συμβίωσης, αλλά και της ειρηνικής συνύπαρξης Χριστιανών και Μουσουλμάνων. Πρόκειται για το Τζαμί Τζετίτ και την εκκλησία του Αγίου Αντωνίου.

Πριν μερικές δεκαετίες, οι γειτονιές αυτές ήταν γεμάτες Ελληνικές και Τούρκικες κουβέντες και φωνές σε μια απόλυτη αρμονία και κατανόηση μεταξύ των γειτόνων με  διαφορετική μεν θρησκεία, αλλά με ίδια κουλτούρα

Η  οδός Αγκύρας με το τζαμί, ο τουρκομαχαλάς με την έντονη Ανατολίτικη φυσιογνωμία, ήταν το πέρασμα των Χριστιανών προς το εκκλησάκι του Αγίου Αντωνίου. Χριστιανοί και Οθωμανοί, γείτονες μα πάνω απ’ όλα φίλοι, σεβόντουσαν ο ένας τον άλλο και το θρήσκευμα του.

Από το τζαμί στο εκκλησάκι της φιλίας

Τον καιρό της Τουρκοκρατίας ο ιερέας της εκκλησίας του Αγίου Αντωνίου τελούσε μια πολύ ξεχωριστή τελετή την οποία δεν την έκανε κανένας άλλος. Ήταν η τελετή των «Αδελφοποιτών». Όταν δύο φίλοι ήθελαν να ενωθούν αδελφικά, ο ιερέας τους διάβαζε μια ευχή. Η τελετή γινόταν κρυφά και ψιθυριστά κατά το σούρουπο. Μετά την αδελφοποίησή τους τα άτομα αυτά είχαν ιερή υποχρέωση να αλληλοβοηθούνται σ’ όλη τους τη ζωή. Ο δεσμός τους όμως δεν είχε όρια. Σε περίπτωση που ο ένας από τους δύο έπεφτε θύμα εγκληματικής πράξης, ο άλλος είχε την υποχρέωση να ανταποδώσει το κακό και να πάρει πίσω το αίμα του αδελφοποιτού του. «Αδέλφια» γινόντουσαν οι γνωστοί για την εποχή «παλικαράδες» που ενωμένοι αδελφικά υπερασπίζονταν τους αδύνατους.

Ο επισκέπτης μπορεί να επισκεφθεί την περιοχή και να δει τα δύο σημεία και το πόσο κοντά βρίσκονται το ένα στο άλλο. Ένα μικρό νοερό ταξίδι στο χρόνο θα γεμίσει το μυαλό με σκέψεις και ενέργεια φιλίας και αλληλεγγύης.